رشته علوم سياسي و روابط بين الملل داراي گرايش هاي زير است:

علوم سياسي

روابط بين‌الملل

مطالعات منطقه‌اي

انديشه سياسي در اسلام

ديپلماسي و سازمان‌هاي بين‌المللي

که در همه‌ي اين گرايش‌ها دانشجويان دروس مشترکي از قبيل: مباني علم سياسي، جامعه شناسي سياسي، اصول روابط بين الملل و سياست خارجه، جهان سوم و مسائل آن، تاريخ روابط بين الملل و... را مي‌خوانند.

در دانشگاه‌هاي سراسري همه‌ي اين گرايش‌ها وجود دارد اما در دانشگاه آزاد فقط گرايش‌هاي علوم سياسي و روابط بين الملل و مطالعات منطقه‌اي تدريس مي‌شود.

�         آشنايي با گرايش‌هاي اين رشته در كارشناسي ارشد

رشته علوم سياسي گرايش  مطلعات منطقه اي

هدف اصلي از تشکيل رشته مطالعات منطقه اي ارائه آموزش‌هاي لازم به کادر ديپلماتيک و ساير تصميم گيرندگان سياست خارجي کشور در سال‌هاي آينده است چرا که اتخاذ تصميم‌هاي مناسب در قبال تحولات سريع جهاني و تغييرات ناگهاني در سطوح داخل کشورها اقتضا مي‌كند تا وزارت امور خارجه در هر زمان ضمن امکان دسترسي مطلوب به اطلاعات، گزارش‌ها و تحليل‌هاي درست کارشناسي، از کارشناساني برخوردار باشد که ضمن کسب آموزش‌هاي عمومي بطور تخصصي نيز در زمينه مسائل مختلف داخلي هر يک از مناطق و کشورهاي جهان اطلاعات لازم را کسب کرده باشند. از اين‌رو رشته کارشناسي ارشد مطالعات منطقه‌اي به منظور تبين نظري تحولات جهاني و واکاوي نقش و جايگاه منطقه‌اي از فضاي جديد بين‌المللي با رويکردي کاربردي ارائه مي‌شود. اين دوره مشتمل بر 13 گرايش منطقه‌اي است که دانشجويان پس از گذراندن دروس عمومي طبق ضوابط مربوط و بر حسب علاقه خود يکي از اين گرايش‌ها را انتخاب کرده و دروس خاص مرتبط با آن گرايش را مي‌گذرانند و سپس پايان‌نامه تحصيلي خود را نيز در همين زمينه تنظيم و ارائه خواهند كرد. گرايش‌هاي مطالعات منطقه‌اي به ترتيب عبارتند از: مطالعات ايران (سياست گذاري عمومي)- مطالعات خليج فارس_ مطالعات خاورميانه- مطالعات درياي خزر- مطالعات آسياي مرکزي_ مطالعات جنوب آسيا- مطالعات خاوردور- مطالعات جنوب شرقي آسيا- مطالعات اروپايي- مطالعات آمريکاي شمالي- مطالعات آمريکاي جنوبي- مطالعات آفريقا- مطالعات اوراسيا

علوم سياسي گرايش روابط بين الملل

رشته روابط بين الملل از جمله رشته هاي نوپا در عالم سياست به شمار مي رود. سابقه اين مبحث به عنوان يک رشته دانشگاهي حداکثر به سال هاي ميان دو جنگ جهاني بر ميگردد. محققان و دانشمندان به طور اخص در صدد کشف و تبين ريشه ها و چگونگي رفتار دولتها در صحنه بين الملل بر امدند بنابراين همان طور که از علت تشکيل اين رشته مشخص است موضوع اصلي در ان کشف، بررسي و علت کاوي رفتار دولتها و اخيرا (مجامع بين الملل) در عرصه بين الملل مي باشد.با شعله ور شدن اتش جنگ جهاني دوم روند تکامل رشته روابط بين الملل شدت گرفته و تا کنون قالبهاي فکري ، رويکردها، نظريه ها و مدل هاي گوناگون بسياري براي درک مسائل بين الملل ارائه گرديده است.

علوم سياسي گرايش علوم سياسي

علوم سياسي به بررسي انديشه ها و نظريه هاي سياسي و کارکرد انها در عرصه جامعه مي پردازد و رشته علوم سياسي ارائه يکسري نظريه ها يا يکسري ابزارها و راهکارهايي است که بر اساس انها هر جامعه شرايط و مشکلات حال را بررسي کرده و از پيش پا بر ميدارد و براي حرکت ها و اقدامات بعدي ترسيم فضا براي مسير اينده برنامه ريزي ميکند هم چنين از تجارب و دستاوردهاي بشر که در طول تاريخ در عرصه اجتماع به دست اورده است، بهره مي برد.

موضوع اين رشته مطالعه و تحقيق درباره ي پديده هاي سياسي مثل اشکال مختلف حکومت و دولت است. کشف علل و پديده هاي سياسي، نحوه اداري سياسي جامعه و ايجاد ارتباط محترمانه با کشور هاي دنيا در عرصه روابط بين الملل مي باشد.

علوم سياسي گرايش انديشه سياسي

علم سياست پديده اي است که با تحولات مشروطيت در ايران و موقعيت جديد علماي شيعه در جهان معاصر پيوند دارد. در سنت اسلامي از دانش سياسي به علم مدني تعبير ميشود. انديشمندان مسلمان علم مدني را به دو بخش فلسفه مدني و فقه مدني تقسيم ميکردند. به اعتقاد مسلمانان تفاوت عمده اين دو شاخه از علم مدني در اين است که حکمت مدني غالبا وجه نظري دارد. و برعکس فقه مدني، فقه سياسي بيشتر ناظر به سياست است. فقه سياسي ،بدين سان مواجهه اي دو سويه با زندگي سياسي و نيز وحي اسلامي از طريق زبان و دستگاه فقه است.                                                                                     

علوم سياسي گرايش دپلماسي و روابط بين الملل

 ديپلماسي ، مديريت روابط کشورها با يکديگر و ميان کشورها با ديگر بازيگران بين المللي است. اين بازيگران شامل گروهها ، سازمانها و افرادي هستند که در کنار دولت ها ديپلماسي را به عنوان نظامي اطلاعاتي براي بيان و دفاع از منافع و اعلان تهديدها و اولتيماتومها به کار ميبرند. در واقع ديپلماسي مجراي تماسي است براي اعلام مواضع ، جمع اوري اطلاعات و راضي يا قانع کردن يک کشور براي حمايت از مواضع کشوري ديگر.